Şu cümleyi kurabilmek Allah'ın bir lütfu olsa gerek. Anneliğin ilk aylarında kimselere bırakamayacağınızı düşündüğünüz minik yavrunuzu tereddütsüz kollarına teslim edebileceğiniz tek varlık vardır. O da, annenizdir! Ne mutlu bana ki, annem hayatta ve 30 yıldır peşimde dolandığı yetmiyormuş gibi, şimdi bir de bebeğimle sabrını ve dayanıklılığını sınıyorum! :) Anneciğim bunu sık söylemiyorum galiba ama : SENİ ÇOK SEVİYORUM!
Eşimin işi ve askerliği dolayısıyla hamileliğimin ilk aylarından itibaren, yaşadığımız şehri 2 kez değiştirmek zorunda kaldık. Birinde Deniz'im karnımdaydı, diğerinde koynumda... Yerleşik bir düzene geçme isteği şiddetle içimi kemirirken sonunda en az 10 yıl yaşamayı planladığımız şehre yerleştik. Deniz'le eşya yerleştirmek mümkün olmayacak diye kollarını sıvayıp koca evin eşyasını yıkayıp paklayıp beni "yeni evimin" kapısında bekleyen yine "annem"di. Allah onu başımdan eksik etmesin. Yıllarca "Yahu bu kadın yorulmuyo mu?" diye düşünmüşümdür. Yok, anneler yorulmazmış, bunu anladım. Kolunu kaldıracak hali olmasa da, evladının "gık" sesine koşan insanmış anne! Benim annem 53 yaşında, 3. çocuğunu büyütüyor sayemde! :)
Bana gelince... Yaklaşık 1 yıldır çalışmıyorum. Sömestr tatili dönüşünde inşallah ben de öğrencilerimin arasına karışacağım. Bir yandan iş hayatına duyduğum özlem, diğer yandan "Acaba Deniz bu düzene kolay alışabilecek mi?" kuşkusu var içimde. Tanıyanlar bilirler, ben pek yerinde durabilen bir insan değilimdir. Şu bir yıl zarfında hala çıldırmadıysam tek sebebi Deniz'dir. Gerçi bu süreyi evde geçirmeme sebep de kendisidir ama asla ondan yana bir şikayetim olmadı, olamaz da! Yavrumu öpe koklaya 7,5 ay geçirdim. Cefakar annemin "Tabii ki ben bakacağım çocuğuma" demesi olmasa 75 ay daha bakarım kızıma. Dediğim gibi, çok şanslıyım ki annem yanımda olacak.
Çalışan anneler için bunun ne denli önemli bir konu olduğunun farkındayım. İnşallah işine dönmek zorunda kalan her annenin karşısına, bebeğine bir anne kadar yakın davranabilecek bir bakıcı çıkar!
Bu arada... Annemi ne kadar çok sevdiğimi söylesem de, onu ancak 30 yaşında ANLAYABİLDİĞİMİ itiraf etmek istiyorum. Bunun için ANNE olmam gerekiyormuş, kızmasın bana ;)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder