İşe başlayalı iki hafta oldu. Bebeğim de ben de yeni düzenimize alıştık. Alışamadığımız tek şey, her iş dönüşü birbirimizi gördüğümüzde deli gibi çırpınmaya başlamamız sanırım!:) Nasıl bir özlem ya Rabbim? Kucağıma bir alıyorum, yatana kadar kimseye vermek istemiyorum. Babası işten geliyo, "Azıcık ver de seveyim kızımı, özledim" diyor, "Hayır, o benim!" diyorum. Böyle bir manyaklık içerisindeyim. Öte yandan iş hayatına dönmenin tarifsiz huzur ve mutluluğunu yaşıyorum. Evde bebeğime gözü gibi bakan, onu en az benim kadar sevgiyle kucaklayan annem olmasa bu duygular, yerini bambaşka duygulara bırakırdı eminim. Bu yüzden yine ne kadar şanslı olduğum için şükrediyorum.
Okulda ise ilk birkaç günüm duygusal bir karmaşa içinde geçti. Bir yanda "Acaba Deniz'im ne yapıyor, benim yokluğum yüzünden ağlıyor mu?" düşünceleri, diğer yanda gözleri pırıl pırıl parlayan, zehir gibi öğrencilerim vardı karşımda. Çabuk kaynaştık. Göreve yeni başlamış gibiyim yalnız, çünkü yeni okulum bir köyde! :) "Okulun nerede?"diye soranlara, "Gidiyon, gidiyon, orda!" diye cevap veriyorum:) Şaka değil aslında, iki yolu var, birinde dağa virajlı bir yoldan tırmanıyorsun, diğerinde de vadinin ortasında akan derenin kenarındaki stabilize yoldan okula ulaşıyorsun. O günkü ruh haline göre yolunu seçiyorsun. Adrenalin isteyen, virajlı yolu; böbrek taşlarını düşürmek isteyen de, stabilize yolu tercih ediyor :) Neyse, yine de bundan iyisi can sağlığı diyerek hayıflanmaktan vazgeçiyorum.
Denize'e dönersek... Yeni merakları var bu sıra. Kucağına ya da sırtına oturup "dıgıdıkçılık" oynamak, her fırsatta karyolasının korkuluklarına tutunup ayağa kalkmak, ellerinden tuttuğunda ise ağzı bir karış açık, heyecanlı bir şekilde adımlarını peşi sıra atmak gibi... Kuzum büyüyor,8 ayını tamamladı, 1 hafta da geçti bile. Epey hareketlendi. Ah, nasıl da unuttum! Bronşit olduğunu ve ilk dişini patlattığını yazmadım, değil mi? Evet, sanki çocuğu karda yatırmışım gibi, minik papatyam bronşit oldu. 10 gün ilaçlarla yatıp kalktık, DERKEEEN 2 gün önce babası, ilk dişinin ucunun çıktığını fark etti. Hastalığının huzursuzluğu yetmiyormuş gibi, bir de dişiyle uğraşıyormuş meğer yavrucak:( Kullandığı antibiyotik vs. yüzünden ateşinin falan çıkmadığını tahmin ediyorum. Hem hastalığını hem de ilk diş çıkarma macerasını atlattı sayılır "Denizkızı"m. Şimdi iyiyiz çok şükür. (Ben onu emzirmeye çalışırken, onun ise dişlerini kaşımaya çalışmasını saymazsak tabii!;) )
Benden havadisler şimdilik bu kadar dostlar, en yakın zamanda yine buluşmak üzere..
"Deniz anası" :)
